Dag mam,

Normaal was jij het die me feliciteerde met weer een jaar er bij. Of op z’n minst degene van wie ik als eerste een kaart kreeg. Ik ben zelf nooit echt een kaartenman geweest, laat staan dat ik een verjaardagskalender bijhield. De data van Danny, Nick en jou zitten in m’n kop gegrift.

Maar nu dus, het eerste momentje van een nieuw jaar zonder jou. Het gaat niet om iets rationeels, veel meer al die herinneringen die boven komen. Ik heb jouw kaart nog steeds hier staan voor mijn 34e verjaardag, die telt voor altijd!

Ik wil simpelweg zeggen dat ik je mis, van je hou, je nog meer mis en dat ik mezelf heel erg besef dat alles wat jij wil is dat ik gelukkig ben met mijn leven. Als jij me zou zien huilen, weet ik dat je dat niet erg vindt, juist goed om alle emotie eruit te laten komen, en dat je ook weet dat het tijd kost om alles een plekje te geven. Dat je trots op me bent, van me houdt en er geestelijk altijd voor me zult zijn.

Ik kom momenteel heel erg mezelf tegen, maar ook andere mensen. Soms voel ik me erg alleen, des te meer kan ik waarderen hoe het is om goed met anderen te kunnen praten.

Er gebeuren dingen, verschillende dingen. Keuzes, confrontaties en daar mag ik mee om gaan.

Ik kan nog heel veel tegen je zeggen, maar dat doe ik in gedachten. Je bent er nog ergens.

Ik heb zelfs een paar gedichten gemaakt, kreeg er opeens de geest voor. Deze zijn voor jou!

wat kun je zien
wat kun je voelen
wat kun je durven
wat kun je smurven

wat laat je los
wat hou je vast
win je de toss
of hou je de last

doorleef het gegeven
protest geeft geen zin
wens je te streven
naar een prettig begin

————————

spinsels van gedachten
doorkruisen het heelal
waarbij je veelal
een echo kunt verwachten

————————

Een gevoel vol verlangen
hangt als een sluier om mij heen
Mijn hoofd houdt mijn hart in bedwang, en
houdt mij op de been

Hoe kom ik hier terecht
Hoe geraak ik hier vandaan
Het pleit is beslecht
Zij is weg gegaan

Of geeft ze me juist de ruimte
om de juiste keuzes te kunnen maken
om niet naar haar te verlangen,
en het gevoel van onbehagen te staken

Leef je leven
net als daarvoor
Blijf niet streven
naar een onbereikbaar decor

————————

de essentie achter een gevoel
omsluit een groter doel
dat ontheffing verleent aan het denken
om jezelf de waarheid te schenken

bekijk deze met open ogen
en voel je niet bedrogen
om alles wat er niet lijkt te zijn
want dat denken crexc3xabert de pijn

de grofheid van het bestaan
kent zeer kleine stoflijkheden
om xc3xa9cht door te kunnen gaan
en jezelf te willen kneden

in al je vermogens en onmachten
waarmee je kunt zwoegen en smachten
zul je niet langer moeten wachten
op een gevolg met krachten

maar geloven in het ideaal
dat we hier zijn, allemaal
er is maar xc3xa9xc3xa9n waarheid voor ogen,
de gang naar het zieltogen

het leven is kort en krachtig
sta er in stil en beweeg vooruit
weet wat je wilt, straal dat uit
op den duur ben je jezelf machtig

de prachtigste praal
is koestering voor elkaar
in rekenschap voor ieders wens
en voor jezelf, jij bent ook een mens!

————————

de kunst van de gedachte

is de creatie van de ziel
deze is dan ook bij machte
om te draaien aan het wiel

vol van waarheid en met fictie
een wereld vol met dromen
ik weet wel dat wxc3xa1t ik zie
uit mij is voort gekomen

————————

mijn trein des levens
kent enige coupxc3xa9s
en vele ramen
met gordijnen
die, mits open
naar buiten
kunnen schijnen

het perron van het moment
blijft ongekend
en onbemind
als je het ongeremd
verslind

elk station
kent z’n tijden
zodat je elkaar
niet hoeft te vermijden

open het gordijn
en laat je blijken
zodat spoor twxc3xa9xc3xa9
bij jou naar binnen
kan kijken

bestemming bereikt

————————

wat kun je zien
wat kun je voelen
wat kun je durven
wat kun je smurven

wat laat je los
wat hou je vast
win je de toss
of hou je de last

doorleef het gegeven
protest geeft geen zin
wens je te streven
naar een prettig begin

————————

De andere kant van de zon

zal zich nooit laten zien
Als ik toch eens vliegen kon

————————

de vrijheid om mij heen
ruikt als een bos verse bloemen

————————

Melodie
Heb je tijd
Ik ken je nog nie
Toch heb ik vlijt

Om je te leren kennen
en je te verstaan
Wil ik je op kunnen pennen
en mezelf laten gaan

In al jouw nuance
pak ik al m’n kanse
Zal ik met je chanse
wil ik met je danse

Laat me je horen klinken
je in m’n oren bezinken
Je reflecteert zo mijn gevoel
Alsof je weet wat ik bedoel

Je kent enkel klanken
Deze weerspiegelen zoveel meer
Ik kan je enkel bedanken
Voor je muziek, keer op keer

————————

De nacht gaat slapen
Om morgen te ontwaken

Ik slaap met haar mee
En kom tot ruste heel gedwee

Liggend in mijn bedje
Wachtend op het laatste zetje

Wat mij vertelt
Dat ik genoeg schapen heb geteld

Wel te rusten!

————————

ik ben, ik beweeg,
ik voel, ik beleef.

ik sta stil,
ik wil,

beleving

————————

ga daar
waar je wilt zijn
ga daar
waar je kunt zijn
ga daar
waar stilte fluistert
waar je luistert
naar de stilte van jouw wens
hoe je wilt zijn
als mens

En last but not least:

ik adem de lucht
en voel met een zucht
mijn longen volstromen

ik voel de warmte op mijn wang
als de zon met al haar gezang
mij vertelt
dat ‘t zo slecht niet is gesteld

Jerry

Welterusten mam.

Tsja, vandaag was het moederdag. Een dag waar mam aan de ene kant het zijne van dacht, ze vond het bijvoorbeeld onterecht dat er geen kinderdag bestaat, aan de andere kant vond ze het toch wel prettig als er op de xc3xa9xc3xa9n of andere manier aandacht aan werd besteed. Ik vond het vaak wat lastig, want was er altijd wel voor haar, en daar zou dan op zo’n dag een schepje bovenop ‘moeten’. Dat snapte ze wel van me en wilde het ook beamen, maar als Nick met een plantje langs kwam of tompoezen dan vond ze dat een heel positieve geste.

Ik heb gisteravond/nacht nog stevig aan haar gedacht, kaarsen gebrand en de urn vastgehouden. Af en toe heb ik van dat soort momenten. Die urn staat tot dusver gewoon in de kast, maar af en toe even vasthouden. Ik heb zelfs gisteravond voor het eerst de as aanschouwd die erin zit. Misschien een beetje macaber verhaal wat ik zo opschrijf, maar had er een heel ‘eng’ gevoel bij toen ik de urn maanden geleden voor het eerst open maakte. Deed het deksel er toen ook maar weer op en zette hem terug op de kast (en nu in m’n dressoir). Die as ruikt naar niets viel me op. Het is ook nauwelijks iets om een voorstelling van te maken dat dat haar lichaam is geweest.

Ik zag in mijn moeder’s mail dat GuAnita een reactie op een ander bericht had achtergelaten met een gedicht van mijn moeder voor Anita’s eerste moederdag:

Typisch voor mijn moeder dat ze zich kan inleven in zowel het kind als in de moeder. En dat in dichtvorm, iets om trots op te zijn. Kan me daar zelf gek genoeg nu ook iets van voorstellen, sta in de Computer Idee van mei bij de mailbox als ‘winbrief’ over een functie van Gmail, maar dat terzijde .

Het is inmiddels maandag geworden en ga zo naar bed. Trusten.

Jerry

Zo, haar log zag er leeg uit, dacht, daar moet ik iets aan veranderen. Het is weliswaar niet meer zij die iets kan schrijven, maar wel een plek om gedachten naar of over haar neer te kunnen zetten.

Ze heeft me wel eens het advies gegeven om dingen op te schrijven als ik ergens over zat te piekeren. Ik zag dat dat voor haar werkte getuige al haar dag- en nachtschriften, maar op de een of andere manier kon ik mij daar maar heel af en toe aan wagen. Meer een denker (krullen draaien) en een prater.

Van al haar ziekenhuis visitages wilde ze altijd graag een verslag hebben. Zij had zelf altijd een manier van schrijven die vanuit haar pure beleving aangedreven werd waarbij zij zelf het idee had dat ze dan bepaalde feitelijkheden over het hoofd zag. Daarom vroeg ze het aan mij, het zou dan kort en bondig zijn met precies die essenties die van belang waren.
Ik was echter ook wel eens moe van zo’n middag op de oncologie afdeling, niet zo zeer fysiek alswel in m’n hoofd waarna ze zelf voor bepaalde mensen een verslag maakte. Als ik dat dan las had ik niet het idee dat er dingen vervlogen waren of niet benoemd werden, in tegendeel.

Ik denk ook dat het meer te maken heeft met een herbeleving van het alles, plus dat ik het was die het opschreef. Dat maakte dat ze zich er niet alleen in voelde en dat stuk echt kon delen. Kanker, chemo, gesprekken met de oncoloog, CT-scans en uitslagen van bloedprikken gaan je niet in de koude kleren zitten.

Mede dankzij al die verslagen ben ik in staat om dingen op te schrijven, gedachten onder woorden te brengen. Als ik het dan teruglees zie ik alles behalve een zelfbeklag. Ik weet het moment goed te benaderen, het gevoel woorden te geven en mezelf niet te beperken.

Wat dat aangaat heb ik van beide ouders wel iets letterkundigs meegekregen. M’n vader kan ook op zo’n manier schrijven wat heel gevat geformuleerd uit de bus kan komen.

Ik weet niet of er mensen zijn die het programma "24 uur met … " kennen ( weblink ). De xc3xa9xc3xa9n na laatste aflevering was met Wende Snijders. Wilfried de Jong vroeg haar op een gegeven moment naar haar ervaring omtrent haar vader’s overlijden. Dit deed bij haar een emotie opkomen waar ze even niet naartoe wilde gaan, dat gaf ze ook aan. Ze gaf wel haar opinie over "troost". Wat kun je er mee en welke waarheid zit er in verwerkt. Wilfried bracht de "clichxc3xa9′s" Tijd heelt alle wonden en Het komt wel goed ter sprake waarop zij vrij resuluut haar gevoel liet spreken dat "Het niet meer goed komt", aangezien hij (haar vader) niet meer terug komt.

Je leert er mee leven. Ik denk dat dxc3xa1t een waarheid is die onder de noemer "vrij generiek" geplaatst mag worden. Natuurlijk, er zijn meerdere ingangen richting een feitelijke gebeurtenis en als je heel diep van binnen xc3xa9cht een vredig gevoel ervaart wanneer je met jouw gedachten naar die gebeurtenis toe gaat, dan lijkt me dat heerlijk. Ik kan mij tevens afvragen wat ik nu eigenlijk wens als ik een weexc3xafg gevoel ervaar bij de gedachte aan haar overlijden. Als ik daar echt goed over nadenk komt het er neer dat ik mezelf confronteer met een realisme wat geweest is. Een onomkeerbaar verleden. "Hoe zou zij, etc". Het realisme is dat zij haar leven geleefd heeft en zij nu niets meer kan beamen of ontkennen, en dat dat ook niet meer hoeft. Vooral dat laatste is denk ik voor mij van belang om goed te beseffen.

Ik duik m’n nestje in, morgen redelijk vroeg op. Niet om te werken, wel om daarxc3xa1xc3xa1n te werken.

Jerry

Mijn eerste weblog, en nou maar oefenen..
Vandaag 28-4-2005 gexc3xafnspireerd door Jerry (mijn zoon) zelf eens wat proberen..

Zijn weblog vind ik gaaf..dus..na-apen he!!

Ik ben samen met Jeroen blijven slapen, Nick heeft de hele nacht gewaakt. Vannacht moest ik voor mijn gevoel nog even naar haar toe, heb mijn linkerhand op haar been gelegd, mijn rechter op haar hoofd en mijn wang tegen haar warme rug zodat ik kon horen wat er allemaal nog aan leven in het lichaam afspeelde. Ik merkte dat ik daardoor heel rustig werd, viel bijna in slaap, maar zat op mijn kniexc3xabn op de grond dus niet echt comfortabel. Heb op een gegeven moment dan ook tegen haar gezegd dat ik van haar hou, en ik ga proberen te slapen en vlakbij haar ben.

Nick is om 6 uur weggegaan, om 7 uur kwamen de verpleegsters mijn "wekken" om te zeggen dat mamma is overleden, en heel toepasselijk …. op de 4e.

Ik ga even tot bezinning komen, tot later.

Jerry

Gisteren is de dokter langs geweest. Ze heeft weer een illius en een operatie is niet mogelijk. Gisteren hebben we gesproken over alles wat we konden bedenken en was de slaap op een gegeven moment onontkoombaar, ik was ook kapot. Vanochtend ben ik gebeld dat ze nog steeds pijn had en daarom de pijnstilling verhoogd is. Ze ligt nu nog te slapen, maar de verwachting is dat ze daar niet meer bewust uit komt, al hou ik er altijd nog hoop op dat ze nog een teken van iets geeft.

Dit doet zo’n pijn, moet vaak huilen, kan het niet bevatten, zo leeg. Maar ze voelt nog zo warm aan. We hebben vaak tegen elkaar gezegd dat we van elkaar houden en ze heeft altijd de goede moed en humor erin gehouden.

Ik bericht zo verder, even iets proberen te eten.

Jerry

De herfst is aangebroken, je merkt het wel. Maar het is ook wel lekker wat frisse wind. Met mij is alles nog een beetje het zelfde maar probeer van elke dag iets positiefs te maken en dat lukt me aardig. Ik zit nu nog met een longontsteking, maar met de kuur daartegen ben ik bijna klaar.

Dus ik ga weer keurig verder met doorleven, hoest nog wel een beetje. Ik word goed geholpen hier, de verzorging zit wel goed. Met Jerry ga ik af en toe naar buiten in de electrische stoel. Dat vind ik hartstikke tof.

Ik kijk veel televisie, RTL4. Vanavond komt weer One Million Dollar Wedding. Kijken jullie dat programma ook? En Goede Tijden niet te vergeten, dus nog hobby’s genoeg. Maandag een dubbele aflevering vanwege het voetbal van afgelopen week.

Prettig weekend allemaal in goede en slechte tijden blijven we contact houden.

Bedankt voor jullie leuke reacties altijd.

Groetjes Noortje (en Jerry)

Eindelijk kwam de dag weer dat Jerry zei morgen gaan we zwemmen. Dus ik sliep lekker de afgelopen nacht. Ik droomde dat mijn zwembroek weg was, dat was niet leuk. Maar vanmorgen was alles in orde. Zwempak werd aangedaan en ik had al voorpret en het is vrijdag dus visdag hier en vluchtdag voor mij. Dus blij dat Jerry zei na het zwemmen naar mijn huis wat eten dus dat warme eten heb ik kunnen ontvluchten zo.

Het zwemmen ging lekker. Lopen in het water m’n eigen voeten voelen in het water en de bodem. Dus lopen met de geit, heerlijk was dat. Ik kreeg het een beetje koud maar Jerry had al een rolstoelbusje besteld die te laat kwam, maar nu zit ik bij Jerry op de laptop te typen voor de weblog.

Ik vind het leuk, dus een superdag vandaag. Morgen is ook leuk, dan komt Jerry om tien uur en gaan we samen eten. Dat is georganiseerd door de instelling. Hartstikke leuk dus en zo pluk ook ik elke dag de dag. Er is altijd wel wat leuks en zo leef ik ook zo veel mogelijk gewoon de leuke dingen beleven. Jerry gaat al steeds op dinsdag mee met de bingo dat vind ik al hartstikke leuk. Het is toch zijn vrije dag, dus ik waardeer hem erg. Alles wat hij doet voor mij, mijn wasgoed wordt altijd keurig verzorgd. Ik heb de beste zoon van de wereld maar dat zegt elke moeder.

Maar ik zit in dat huis en ze doen daar alles om het goed te maken voor ons, zelfs vacantie dagen waarmee ze leuke dingen organiseren. Morgen de afsluiting, en dan mocht je ook familie uitnodigen dus ik had al gevraagd of Jerry zin had mee te gaan en hij wilde dat gelukkig. Dus dat is weer leuk voor mij. Nick komt trouw dagelijks dus dat is ook lief en zo’n beetje mijn leven waar ik al redelijk aan wen al kijk ik uit naar mijn oude leven fietsen enz. Elke maandag fiets ik boven op therapie 7 min. dat voelt lekker en de electrische stoel rij ik elke dag mee.

Groetjes Noortje

Mam en ik hebben enige tijd geleden het plan opgepakt om weer naar het ziekenhuis te gaan om daar te vragen of we een bloedbriefje mee konden krijgen. Want alhoewel mam "medisch uitbehandeld" zou zijn willen we simpelweg weten hoe het er mee staat aan de binnenkant.

Aldus geschiedde en niet veel later hebben we bloedgeprikt om vandaag van dr. Meijer alias "Bruinoogje" te vernemen hoe we er voor staan. Wat schetste zijn ongeloof; de waarde is gedaald van 654 naar 378, dus dat is zeer positief te noemen. Dus met een hersenbloeding en zonder chemo kom je een heel end. Da’s uiteraard nogal kolderiek. Mam is goed bezig geweest met de cd’s en blijft in zichzelf geloven en da’s het belangrijkste van alles.

Na het ziekenhuisbezoek nog even de stad in geweest voor nieuwe leggings, koptelefoons en sokken. De kermis is "in town" en dit is altijd een schouwspel dat mam erg mooi vindt.

Nou, vanavond weer bingo en tot die tijd nog even uitrusten.

Mam en Jerry

Tsja, ben van nature niet zo’n blogger blijkt, maar moet natuurlijk wel iets te melden hebben. Hoe het nu gaat ? Steeds meer acceptatie dat deze situatie voorlopig wel zo zal blijven bestaan. Wat kan er veranderen? Als de verbouwing voorbij is een kamer voor haar alleen en wat vaker een uitje ondernemen. Heb bijvoorbeeld gekeken hoeveel het kost om voor een dag een rolstoelbus te huren (110,-), ik vind het leuk om te rijden en met z’n driexc3xabn (of meer) komen we dan nog eens ergens.

Wat haar mobiliteit betreft, de electronische rolstoel is eindelijk binnen, de verzekering moet nog geregeld worden. Qua gezondheid zijn het ups en downs. Vorige week was ze gedurende een aantal dagen nog flink ziek geweest, overgeven etc. Erg veel last van haar buik gehad.

Vorige week vrijdag vond het heuglijke feit plaats dat ondergetekende een jaar erbij mocht additeren, oftewel, ik was jarig (34) en heb middels de ov taxi mam naar mijn huis gebracht. Daar hebben we met z’n vijf-en (mam, Nick, Jeroen, Annie en moi) gezeten, gegeten en een film (Kung-Fu Panda) gekeken. Dus die avond was wel geslaagd te noemen. Mam was in ieder geval blij dat ze er weer uit was en ondanks de rigoreuze ommekeer in haar leven is ze tot op heden haar scherpte en intellect niet verloren. Ik heb wel het idee dat ze een soort "schil" voor zichzelf heeft ontwikkeld om in Lindendael mentaal voort te kunnen. In beginsel was die schil er geheel niet met alle emoties van dien.

Volgende week dinsdag gaan we ‘s middags naar het ziekenhuis om bloed te prikken zodat we een indicatie krijgen wat de status van de CEA is in haar lichaam. Afgelopen week hebben we een gesprek gehad met de dokter van haar afdeling wel het vermoeden uitsprak dat er wel eens een tumor in haar lichaam aanwezig zou kunnen zijn welke de pijn in haar buik verklaart. Mijns inziens is meten weten, dus wil me niet aan dergelijke angstige scenario’s onderwerpen alhoewel het altijd tot de mogelijkheden behoort. Als ik mam moet geloven dan heeft ze de situatie onder controle met behulp van de Roy Martina-cd’s. Ik hoop het in ieder geval.

En week na het prikken hebben we een gesprek met haar oncoloog (dr. Meijer) om de uitslag te bespreken en de mogelijkheid van een CT-scan te opperen.

Ik zou zeggen, tot de volgende keer.

Noortje, Nick & Jerry